KUNG MAGMAMAHAL KA...

Magmahal ka na lang, huwag kang maghintay ng kapalit at ng hindi ka masaktan...

Madalas kong sabihin sa sarili ko ito. Maski alam kong hindi naman totoo. Dahil nasasaktan pa rin ako maski anong gawin at isipin ko. Sa sulok ng puso ko'y naroon ang pag-asang baka mahalin din ako. Sayang naman, baka sakali, baka puwede, bakit naman ang hindi? Marami akong salitang nagbibigay ng pag-asa sa sarili ko. Maaaring false hope, pero pansamantala naman akong napapasaya.

Kadalasan kapag kuwentong pag-ibig na, kapag tungkol na dito ang isusulat ko, ang bobo bobo bobo ko na. Dahil wala akong salitang maitutumbas sa pagde-describe ko ng feelings. Walang eksaktong salitang magagamit kung susukatin ko iyon base sa pag-ibig na nararamdaman ko.

Wala. Sigurado akong wala.

Hindi ako magaling sumulat ng love letter kapag totoo ang nararamdaman ko. Korni. Baduy. Buhol buhol ang mga ideya at walang organisasyon. Parang basta makasulat lang. May masabi lang. Masabi lang na nakasulat ng love letter. Hindi rin nakakakilig. Walang magic o sprinkle. Basta wala. Parang walang kahulugan. Walang mensaheng magpapalambot ng puso o pupukaw sa isang natutulog na damdamin.

Hindi ko kayang mambola. Hindi ko kayang mag-imbento. Hindi ko kayang hanapin ang mga salitang magiging katumbas nito.

Wala, wala talaga. Dahil kulang talaga ang mga salita.

Kaya naisip kong sabihin sa sarili kong... kung magmamahal ka, magmahal ka na lang... huwag ka ng maghintay ng kapalit... dahil kung paanong walang salitang magiging katumbas, ay ganoon din ang pag-ibig na hinding hindi mo naman makakamit.